غزل ۷۱۰ - حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را

حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را
روغن ز خود بود گهر شبچراغ را ۱

نشکفته است غنچه پیکان ز خون گرم
می چون کند شکفته من بی دماغ را؟ ۲

مرغی که ناله اش نبود آشنای درد
زهرست همچو سبزه بیگانه باغ را ۳

آزادگان شکسته دل از چرخ نیستند
چون گل شکسته موج شراب این ایاغ را ۴

آسوده از خزانم و فارغ ز نوبهار
در زیر بال خویش کنم سیر باغ را ۵

با بدسرشت پرتو نیکان چه می کند؟
در بال زاغ نیست اثر چشم زاغ را ۶

دل را حیات از نفس آرمیده است
بیماری نسیم دهد جان چراغ را ۷

صائب مدار چشم گشایش ز آسمان
در بیضه راه نیست نسیم فراغ را ۸