هوش مصنوعی:
این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تصاویر زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، زیبایی، و خودآگاهی میپردازد. شاعر از عناصری مانند زلف، بوی خوش، آیینه، و شمشیر آبدار برای بیان احساسات و اندیشههای خود استفاده کرده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر و مفاهیم به بلوغ فکری و تجربههای عاطفی بیشتری نیاز دارند.
غزل ۷۰۹ - پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
پوشیده گر به زلف کنی روی خویش را
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟ ۱
بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را ۲
ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را ۳
شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را ۴
جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را ۵
آخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟ ۱
بی اختیار بوسه بر آیینه می زنی
گر بنگری به دیده من روی خویش را ۲
ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاک
گردآوری اگر نکنی بوی خویش را ۳
شیرازه هزار دل پاره پاره است
از شانه تار و مار مکن موی خویش را ۴
جوهر بس است سبزه شمشیر آبدار
زحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۳۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۷۰۸ - کوتاه ساز رشته آمال خویش را
گوهر بعدی:غزل ۷۱۰ - حاجت به خون گرم جگر نیست داغ را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.