غزل ۷۲۸ - از بس گرفت تنگی دل در میان مرا

از بس گرفت تنگی دل در میان مرا
در کام همچو غنچه نگردد زبان مرا ۱

دام و قفس مگر ز دل من برآورد
خاری که می خلد به دل از آشیان مرا ۲

تا هست آب تلخ درین بحر، چون صدف
در پیش ابر باز نگردد دهان مرا ۳

از راست خانگی ز شکاری که افکنم
خمیازه ای ز دور بود چون کمان مرا ۴

چون تیر ز اشتیاق خدنگ تو زیر خاک
آورد پر برون قلم استخوان مرا ۵

رزقی که هست خون جگر خوردن است و بس
از سیر لاله زار چو آب روان مرا ۶

در رهگذار سیل حوادث ز کاهلی
در سنگ رفته پای ز خواب گران مرا ۷

سبزست ازان همیشه نهالم که همچو شمع
در دل هر آنچه هست بود بر زبان مرا ۸

چون غنچه از گرفتگی دل درین چمن
یارای حرف نیست به چندین زبان مرا ۹

گل هرزه خند و بلبل بی درد هرزه نال
چون دل شود شکفته درین گلستان مرا؟ ۱۰

صائب گرفته ام ز جهان کنج عزلتی
از خامه خودست همین همزبان مرا ۱۱