غزل ۷۲۹ - افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا

افسرده دل اگر چه ز واسوختن مرا
بتوان به روی گرم برافروختن مرا ۱

چون ماهی برشته، به آب حیات وصل
رغبت شود دو آتشه از سوختن مرا ۲

از بخیه ستاره شود بیش زخم صبح
بی حاصل است چاک جگر دوختن مرا ۳

زان خلوت وصال چه حاصل، که از حجاب
باید به پشت پای نظردوختن مرا ۴

بردم ز سعی راه به آن کعبه امید
شد شمع پیش پای، نفس سوختن مرا ۵

افغان که روی زرد خود از بیم چشم زخم
می باید از تپانچه برافروختن مرا ۶

تا دانه ای ز خرمن هستی بود به جا
حاشا که دل خنک شود از سوختن مرا ۷

در مهد چون مسیح زبانم گشاده بود
نتوان چو طوطیان سخن آموختن مرا ۸

چون ابر، مشت آبی اگر جمع می کنم
ریزش بود مراد ز اندوختن مرا ۹

حرصی که داشتم به شکار پری رخان
چون باز بیش شد ز نظردوختن مرا ۱۰

صائب ز بس فسرده ز وضع جهان شدم
نتوان به هیچ وجه برافروختن مرا ۱۱