غزل ۷۳۱ - از کار رفته دست چو دست سبو مرا

از کار رفته دست چو دست سبو مرا
ریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا ۱

کی می رسید چاک گریبان به دامنم؟
گر می رسید دست به دامان او مرا ۲

رنگین تر از سرشک بود گفتگوی من
از بس شده است گریه گره در گلو مرا ۳

از خویش رفته را نتوان یافت نقش پا
سرگشته آن کسی که کند جستجو مرا ۴

دلسرد از نظاره باغ بهشت کرد
صحرای ساده دل بی آرزو مرا ۵

دارد هوای چشمه خورشید شبنمم
مقراض بال و پر نشود رنگ و بو مرا ۶

از چاره، درد عشق یکی می شود هزار
بیچاره آن کسی که شود چاره جو مرا ۷

از شوق جلوه تو سراپای دیده ام
هر چند آب رفته نیاید به جو مرا ۸

صد کاسه خون اگر چه کشیدم درین چمن
زردی نرفت چون گل رعنا ز رو مرا ۹

در حفظ آبرو چو گهر لرزشم بجاست
جان تازه داشت در همه عمر این وضو مرا ۱۰

از گوهرم غبار یتیمی نمی رود
صائب اگر محیط دهد شستشو مرا ۱۱