غزل ۷۳۲ - سرگشته ساخت خال دلارای او مرا

سرگشته ساخت خال دلارای او مرا
پرگار کرد نقطه سودای او مرا ۱

هر پاره داشت از دل من عالم دگر
شیرازه کرد زلف دلارای او مرا ۲

گشتم تمام چشم و همان چشم بسته ام
حیرت فزود بس که تماشای او مرا ۳

می بود کاش درد گرفتاریم یکی
پیوند دیگرست به هر جای او مرا ۴

چون آب سر دهد به خیابان باغ خلد
در هر نظاره قامت رعنای او مرا ۵

خون هزار بوسه به دل جوش می زند
از دیدن حنای کف پای او مرا ۶

چون کوه طور مغز مرا سرمه می کند
برقی که در دل است ز سیمای او مرا ۷

از عشق جای شکوه نمانده است در دلم
لطف بجاست رنجش بیجای او مرا ۸

اقبال عشق ساخت به وصلم امیدوار
ورنه زیاد بود تمنای او مرا ۹

می داشت کاش حوصله یک نگاه دور
شوقی که می برد به تماشای او مرا ۱۰

خضر آورد برون ز سیاهی گلیم خویش
ای عقل واگذار به سودای او مرا ۱۱

در کار نیست شیشه و پیمانه دگر
صائب بس است نرگس شهلای او مرا ۱۲