غزل ۲۶۶۹ - برفتیم ای عقیق لامکانی

بِرَفتیم ای عَقیقِ لامَکانی
زِ شهرِ تو، تو باید که بِمانی ۱

سَفَر کردیم چون اِسْتارگانْ ما
زِ تو هم سویِ تو که آسْمانی ۲

یکی صورت رَوَد دیگر بیاید
به مهمان خانه‌اَت، زیرا که جانی ۳

که مهمانانِ مِثالِ چار فَصلَند
تو اصلِ فَصل‌‌‌‌هایی که جهانی ۴

خیالِ خوبِ تو در سینه بُردیم
شَفَق از آفتاب آمد نشانی ۵

به پیشَت مانْد دل، با ما نیامَد
دل از تو کی رَوَد، چون دِلْسِتانی ۶

سَرِ دل‌ها به زیرِ سایه‌اَت باد
که دل‌ها را دَرین مَرعا شَبانی ۷

فُروریزید دندان‌‌هایِ گُرگان
از آن گَهْ که نِمودی مِهْربانی ۸

بِهِل، تا بَحْر گوید قِصّه خویش
که تا باری بِبینی قِصّه خوانی ۹