غزل ۷۳۴ - رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را

رویت ز هاله حلقه کند نام ماه را
دلسرد از آفتاب کند صبحگاه را ۱

هر جلوه ای ز قد قیامت خرام تو
از دل نفس گسسته برون آرد آه را ۲

در دیده نظارگیان میل سرمه کرد
رخسار آتشین تو مد نگاه را ۳

از خط رسد به نشو و نما سبزه امید
باران بود زیادتر، ابر سیاه را ۴

تا بر سرشکسته نوازی است آفتاب
پروایی از شکستن خود نیست ماه را ۵

سستی مکن که جاذبه کعبه امید
بسیار کرده شهپر دیوار، کاه را ۶

مستغنی از دلیل بود دل چو آگه است
ننموده کس به قبله نما قبله گاه را ۷

جای قرار نیست درین تیره خاکدان
در بحر همچو سیل فشان گرد راه را ۸

جایی که بحر و کان، لب خشک است و چشم تر
پیداست تا چه قدر بود خاک راه را ۹

چون سرخوشان مکن به یمین و یسار میل
از عرض ره دراز مکن طول راه را ۱۰

شیرازه قلمرو کثرت ز وحدت است
دارد علم بپا ز ستادن سپاه را ۱۱

بال و پر نهال امیدست خاک پاک
زنهار وقت صبح مکن فوت آه را ۱۲

صائب مباش در صدد معذرت که نیست
بهتر ز انفعال، شفیعی گناه را ۱۳