غزل ۷۳۳ - از باده چون کند عرق آلود ماه را

از باده چون کند عرق آلود ماه را
در چشم آفتاب بسوزد نگاه را ۱

کارم به یوسفی است که از جلوه های شوخ
در رقص گردباد فکنده است چاه را ۲

بر صفحه عذار تو، از نقطه های خال
کرده است کلک صنع نشان بوسه گاه را ۳

طومار ناامیدی ما ناگشودنی است
پیچیده ایم در گره اشک، آه را ۴

عشق است غمگسار دل ناتوان ما
برق است شمع بر سر بالین گیاه را ۵

امید رحمت است عنان تاب، ورنه هست
آه ندامتی که بسوزد گناه را ۶

چون سبزه از گرانی ما ماند زیر سنگ
شوقی که ساخت شهپر دیوار، کاه را ۷

با دیده ندیده عاشق چها کند
رویی کز آفتاب دو دل کرده ماه را ۸

چون خاک می کنند به سر آهوان چین
در روزگار زلف تو مشک سیاه را ۹

هر غنچه ای که هست درین باغ و بوستان
دارد ازو شکستن طرف کلاه را ۱۰

صائب همان ز دوری ره شکوه می کنیم
خوابیده کرد غفلت ما گر چه راه را ۱۱