غزل ۲۶۷۱ - بر من نیستی، یارا کجایی؟

بَرِ من نیستی، یارا کجایی؟
به هر جایی که هستی جانْ فَزایی ۱

زِ خشمِ من به هر ناکَس بِسازی
به رَغْمِ من، به هر آتش دَرآیی ۲

چو بینی مَر مرا نادیده آری
چُنین باشد وَفا و آشنایی؟ ۳

عزیزی بودم خوارَم زِ عشقَت
دَرین خواری نِگَر کِبْرِ خدایی ۴

برایِ تو جُدا گَردم زِ عالَم
که تا نایَد مرا بویِ جُدایی ۵

سَبُک روحا گِران کردی تو رو را
که یعنی قَصد دارم بی‌وَفایی ۶

تو در دلْ جورها داری، هَمی‌کُن
که تا روزِ قیامَت جانِ مایی ۷

اَلا ای چَرخِ زاینده، چُنین ماه
نَزاییّ و نَزاییّ و نَزایی ۸

به کوهِ قاف، شَمسُ الدّینِ تبریز
هُماییّ و هُماییّ و هُمایی ۹