غزل ۷۶۳ - عالم ختن شد از قلم مشکسود ما

عالم ختن شد از قلم مشکسود ما
جای ترحم است به زخم حسود ما ۱

برهان آدمیت ما، قدسیان بسند
گو شعله زاده ای ننماید سجود ما ۲

خورشید از کدام افق سربرآورد؟
آفاق پر شده است ز گفت و شنود ما ۳

خوردیم بس که سیلی اخوان روزگار
نیلی شد آب چاه ز روی کبود ما ۴

صائب غنیمت است که در سنگلاخ دهر
خندید بخت سبز به روی کبود ما ۵