غزل ۷۶۶ - آمیخته است مستی ما با خمار ما

آمیخته است مستی ما با خمار ما
یکدست چون حناست خزان و بهار ما ۱

افغان که نیست سوخته ای در بساط خاک
کز قید سنگ خاره برآرد شراب ما ۲

جز دیده سفید درین تیره خاکدان
صبحی دگر نداشت شب انتظار ما ۳

شد توتیا و آب ز چشمی روان نکرد
در سنگلاخ دهر دل شیشه بار ما ۴

ز آزادگی چو سرو درین بوستانسرا
ایمن ز برگریز بود نوبهار ما ۵

ما را ز بخت سبز چه حاصل، که از بهار
داغ است قسمت جگر لاله زار ما ۶

مهد صدف سفینه طوفان رسیده ای است
از آبداری گهر شاهوار ما ۷

از وحشت است طاقت ما بی قرارتر
با ابر همرکاب بود کوهسار ما ۸

رنگی ز گوهر تو نداریم، گر چه هست
دلچسب تر ز گرد یتیمی غبار ما ۹

کثرت حجاب دیده حق بین ما شده است
در گرد لشکرست نهان شهسوار ما ۱۰

صائب ز قحط جوهریان در بساط خاک
شد آب سبز در گهر شاهوار ما ۱۱