غزل ۷۶۵ - منگر به چشم کم به دل داغدار ما

منگر به چشم کم به دل داغدار ما
فانوس شمع طور بود لاله زار ما ۱

آید اگر چه قطره ما خرد در نظر
آن بحر بیکنار بود در کنار ما ۲

هر چند همچو آبله در ظاهریم خشک
در پرده دل است گره، نوبهار ما ۳

آب گهر به خشک لبان می کند سبیل
دریا ترست از مژه اشکبار ما ۴

در قلزمی که آب گهر را قرار نیست
ساکن شود چگونه دل بی قرار ما؟ ۵

شق می کند ز شوق، گریبان سنگ را
در جستجوی سوخته جانان شرار ما ۶

چندین هزار خانه زین می شود تهی
چون پای در رکاب نهد شهسوار ما ۷

از اعتبار اگر دگران معتبر شوند
در ترک اعتیاد بود اعتبار ما ۸

تمکین ماست مهر لب خصم هرزه نال
سیلاب را خموش کند کوهسار ما ۹

نقصی به ما نمی رسد از بوته گداز
داغ است آتش از زر کامل عیار ما ۱۰

چون سایه هما که فتادن عروج اوست
ز افتادگی زیاده شود اعتبار ما ۱۱

چون لاله ایم اگر چه جگرگوشه بهار
باشد به نان سوخته خود مدار ما ۱۲

ما را توقع صله صائب ز خلق نیست
کز ذوق کار خویش بود مزد کار ما ۱۳