غزل ۷۸۲ - از گریه خاک دام چمن می کنیم ما

از گریه خاک دام چمن می کنیم ما
در غربتیم و سیر وطن می کنیم ما ۱

هر سنگ پاره ای که فتد چشم ما بر او
از یک نظر عقیق یمن می کنیم ما ۲

تیغ فنا چو آب حیات ایستاده است
در خشکسال جسم وطن می کنیم ما ۳

گر توتیا شود قلم استخوان ما
مشق جنون به زیر کفن می کنیم ما ۴

بی جبهه گشاده، سخن رو نمی دهد
آیینه ای چو هست سخن می کنیم ما ۵

در بیضه حرف طوطی ما نقل بزمهاست
در مهد، چون مسیح سخن می کنیم ما ۶

یک نافه است خال ز مشکین غزال او
در کام شیر، سیر ختن می کنیم ما ۷

مشکل گشاست غنچه دلهای عاشقان
خون در دل نسیم چمن می کنیم ما ۸

فرمانروای مصرع برجسته می شود
صائب به هر که مشق سخن می کنیم ما ۹