غزل ۷۹۲ - آمد خزان و تر نشد از می گلوی ما

آمد خزان و تر نشد از می گلوی ما
رنگی درین بهار نیامد به روی ما ۱

چون موجه سراب اسیر کشاکشیم
هر چند متصل به محیط است جوی ما ۲

باد مراد کشتی ما زور باده است
بر دوش خلق بار نگردد سبوی ما ۳

دریا به سعی، گرد یتیمی ز ما نبرد
آب گهر چگونه دهد شستشوی ما؟ ۴

در آفتاب عشق که شد موم سنگها
خام است همچنان ثمر آرزوی ما ۵

موی سفید هیچ کم از جوی شیر نیست
در کام آرزوی دل طفل خوی ما ۶

ما چون نسیم خدمت آن زلف کرده ایم
گلها کنند پاره گریبان ز بوی ما ۷

از خویش رفته را نتوان نقش پای یافت
رحم است بر کسی که کند جستجوی ما ۸

صائب به آب خلق نداریم احتیاج
از اشک خود چو شمع بود آب جوی ما ۹