غزل ۸۰۲ - در زلف مده راه دگر باد صبا را

در زلف مده راه دگر باد صبا را
زین بیش ملرزان دل آسوده ما را ۱

از آینه و آب شود حسن دو چندان
در چهره خوبان بنگر صنع خدا را ۲

در زلف تو گردید دل خون شده ام مشک
سازد سفر هند، سیه رنگ حنا را ۳

با نار چه حاجت بود آنجا که بود نور؟
از شمع مکن تیره مزار شهدا را ۴

گفتار ز کردار به معراج برآید
از دست گشاده است پر و بال، دعا را ۵

در دیده ما خاک نشینان قناعت
قدر پر کاهی نبود بال هما را ۶

بی مغز، سبکتر شود از سنگ ملامت
از کوه، بلنگر نتوان کرد صدا را ۷

هر سو مرو ای دیده که چون از حرکت ماند
رو در حرم کعبه بود قبله نما را ۸

صائب به جز از جبهه واکرده تسلیم
مانع نشود هیچ سپر تیر قضا را ۹