غزل ۸۰۴ - اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را

اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را
گیرد ز هوا کشتی من موج خطر را ۱

از صحبت ناجنس به کامل نرسد نقص
از تلخی بادام چه پرواست شکر را؟ ۲

فریاد که قسمت ز عقیق لب خوبان
جز خوردن دل نیست من تشنه جگر را ۳

راز دل سودازدگان حوصله سوزست
در سوخته پنهان نتوان کرد شرر را ۴

از اشک نگردد دل سنگین بتان نرم
با رشته محال است توان سفت گهر را ۵

جمعی که رسیدند به سر منزل تسلیم
در رهگذر سیل گشایند کمر را ۶

گردد هنر از صافدلی عیب نمایان
از تنگی چشم است چه اندیشه گهر را؟ ۷

از خط مکن اندیشه ز کوته نظری ها
کز هاله به پرگار شود حسن، قمر را ۸