هوش مصنوعی:
این شعر از صائب تبریزی به زیباییهای زندگی و لذتهای آن مانند نوشیدن شراب و ستایش انگور میپردازد و در مقابل، زهد و ریاکاری را نقد میکند. شاعر از ساقی کوثر میخواهد که به گلشن فردوس رز را نرنجاند و از اسراف در ملامت آن بپرهیزد. همچنین، او از شیشه می میخواهد که با جام پیوند بخورد و زندگی را جشن بگیرد.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، اشارههای غیرمستقیم به مصرف شراب نیازمند درک بالاتری از ادبیات و فرهنگ است.
غزل ۸۰۵ - از بدگهری می شکند گوهر رز را
از بدگهری می شکند گوهر رز را
در دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را ۱
حاشا که گذارد کرم ساقی کوثر
در گلشن فردوس ملامتگر رز را ۲
یک دانه انگور به زاهد مچشانید
حیف است فکندن به وبال اختر رز را ۳
ای شیشه می چند دهن بسته نشینی؟
با جام بکن عقد روان دختر رز را ۴
صائب اگر از نشأه می چشم دهی آب
از آب گهر سبز نمایی سر رز را ۵
در دل چه گره هاست ز زاهد بر رز را ۱
حاشا که گذارد کرم ساقی کوثر
در گلشن فردوس ملامتگر رز را ۲
یک دانه انگور به زاهد مچشانید
حیف است فکندن به وبال اختر رز را ۳
ای شیشه می چند دهن بسته نشینی؟
با جام بکن عقد روان دختر رز را ۴
صائب اگر از نشأه می چشم دهی آب
از آب گهر سبز نمایی سر رز را ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۸۰۴ - اندیشه ز طوفان نبود دیده تر را
گوهر بعدی:غزل ۸۰۶ - از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.