غزل ۲۶۷۸ - اگر خورشید جاویدان نگشتی

اگر خورشیدْ جاویدان نگشتی
درخت و رَخْتْ بازرگان نگشتی ۱

دو دستِ کَفش گَر، گَر ساکنَسْتی
همیشه گُربه در اَنْبان نگشتی ۲

اگر نه عشوه‌‌هایِ باد بودی
سَرِ شاخِ گُلِ خندان نگشتی ۳

چه گویم؟ گَر نبودی آن کِه دانی
به هر دَم این نگشتی، آن نگشتی ۴

فَلک چَتر است و سُلطانْ عقلِ کُلّی
نگشتی چَتْر اگر سُلطان نگشتی ۵

اگر آوازِ سَرهَنگان نبودی
نگشتی اَخْتَر و کیوان نگشتی ۶

کَریمیِ گَر ندادی ابر و باران
یکی جُرعه به گِردِ خوان نگشتی ۷

دَرونَت گَر نبودی کیمیاگَر
به هر دَمْ خون و بَلْغَمْ جان نگشتی ۸

نَهان از عالَم اَرْنی عالَمَسْتی
دلِ تاریک تو میدان نگشتی ۹

نَهان دار این سُخَن را، زان که زَرها
اگر پنهان نبودی، کان نگشتی ۱۰