غزل ۸۳۷ - زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضا

زهی به ساعد سیمین شکوفه ید بیضا
نظر به نور جمال تو مهر دیده حربا ۱

به جستجوی تو چندان عنان گسسته دویدم
که گشت صفحه مسطر کشیده، دامن صحرا ۲

مکن نصیحت اهل لباس، بخیه به لب زن
عبث گلاب میفشان به روی صورت دیبا ۳

عذار ماه کلف دار شد ز پرتو منت
در آفتاب بسوز و مرو به سایه طوبی ۴

بمال بر لب خونخوار حرص، خاک قناعت
وگرنه تشنگی افزاست آب شور تمنا ۵

در آن سرست بزرگی که نیست فکر بزرگی
در آن دل است تماشا که نیست راه تماشا ۶

دلم چو خانه زنبور گشته است ز کاوش
سرم چو کلک مصور شده است از رگ سودا ۷

چه حاجت است به شمع و چراغ کعبه روان را؟
که همچو ریگ روان ریخته است آبله پا ۸

در آن ریاض که باد بهار عدل بجنبد
چو گل شکفته شود هر کسی که غنچه شد اینجا ۹

ز ترکتاز حوادث مکن ملاحظه صائب
چه کرد سیل به پیشانی گشاده صحرا؟ ۱۰