غزل ۸۳۹ - ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را

ز راستی نبود خجلتی گشاده جبین را
که نقش راست نسازد سیاه روی نگین را ۱

به پیچ و تاب کمر نیست رحم کوه سرین را
چه غم ز لاغری رشته است در ثمین را؟ ۲

چه حاجت است به گلگشت باغ، گوشه نشین را؟
که تنگنای رحم باغ دلگشاست جنین را ۳

ز خانه پدری کی شوند مانع فرزند؟
ز ما دریغ ندارد خدا بهشت برین را ۴

ازان کنم دم مردن نگاه خیره به رویش
که نیست خجلتی از پی نگاه بازپسین را ۵

بغل به شاهسواری گشوده است امیدم
که کرده است تهی صد هزار خانه زین را ۶

رسید هر که درین خاکدان به گنج قناعت
چو مور، زیر زمین برد عیش روی زمین را ۷

خراش درد ز دل می توان به چاره زدودن
اگر به دست توان محو کرد نقش نگین را ۸

تلاش صدر برون کرد ز دل که گرد خجالت
چو آستانه دهد خاکمال، صدر نشین را ۹

غبار خط نگرفته است روی سیمبران را
چنان که فکر تو صائب گرفته روی زمین را ۱۰