غزل ۲۶۸۲ - به بخت و طالع ما ای افندی

به بَخت و طالِعِ ما ای اَفَندی
سَفَر کردی ازین جا ای اَفَندی ۱

چراغَم مُرد و دودَم رفت بالا
دو چَشمَم مانْد بالا ای اَفَندی ۲

زمین تا آسْمان، دودِ سیاه‌ست
سِیَه پوشید سودا ای اَفَندی ۳

دَرین عالَم مرا تنها تو بودی
بِمانْدم بی‌تو تنها ای اَفَندی ۴

کجا بَختی که اَنْدَر آتشِ تو
بِبینَد حالِ ما را ای اَفَندی ۵

هَمی‌گویم اَفَندی، ای اَفَندی
جوابَم گوی و بازآ ای اَفَندی ۶

چه بازآیم؟ چه گویم؟ من که رفتم
وَرایِ هفت دریا ای اَفَندی ۷

چه حیران و چه دشمن کام گشتم
تو رَحْمَت کُن خدایا ای اَفَندی ۸

هَمی‌تَرسَم که تا آن رَحْمَت آید
نَمانَد بَنده برجا ای اَفَندی ۹

تُتیپایش اَفَندی این چه کردی؟
تُتیپا ثا تُتیپا ای اَفَندی ۱۰