غزل ۸۶۵ - بس که افکنده است پیری در وجودم انقلاب

بس که افکنده است پیری در وجودم انقلاب
خواب من بیداری و بیداریم گشته است خواب ۱

در سراپای وجودم ذره ای بی درد نیست
یک سر مو نیست بر اندام من بی پیچ و تاب ۲

از لطایف آنچه در مجموعه دل ثبت بود
یک قلم شد محو، غیر از یاد ایام شباب ۳

از کشاکش قامتم تا چون کمان گردید خم
مد عمر از قبضه بیرون رفت چون تیر شهاب ۴

گوش سنگینی، بصر کندی، زبان لکنت گرفت
این صدف های گهر شد از تهی مغزی حباب ۵

رفت گیرایی برون از دست چون برگ خزان
از قدم ها قوت رفتار شد پا در رکاب ۶

ریخت از هم پیکر فرسوده را موی سفید
بال و پر شد این زمین شوره را موج سراب ۷

ریخت تا دندان، ز هم پاشید اوراق دلم
می رود بر باد، بی شیرازه گردد چون کتاب ۸

صبح پیری نیست گر صبح قیامت، از چه کرد
پیش چشم من ز عینک نصب، میزان حساب ۹

بادپای عمر را نتوان ز سرعت بازداشت
چند صائب موی خود چون قیر سازی از خضاب؟ ۱۰