غزل ۸۷۳ - بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب

بس که از رخسار او در پیچ و تاب است آفتاب
تشنه ابرست و جویای نقاب است آفتاب ۱

چون چراغ روز می میرد برای خامشی
بس کز آن رخسار روشن در حجاب است آفتاب ۲

بود اگر سر دفتر مه طلعتان زین پیشتر
در زمان حسن او کی در حساب است آفتاب ۳

از شفق هر صبح چون رخسار می شوید به خون؟
گرنه از رخسار او داغ و کباب است آفتاب ۴

من دهم چون دیده خود آب از نظاره اش؟
کز تماشای رخش چشم پر آب است آفتاب ۵

برنیارد جرعه ای دریاکشان را از خمار
تشنه دیدار را موج سراب است آفتاب ۶

از فتادن خویش را نتواند از مستی گرفت
از کدامین می چنین مست و خراب است آفتاب ۷

چون شود از مشرق زین طالع آن رشک قمر
بیشتر از ماه نو پا در رکاب است آفتاب ۸

دور باشی نیست حاجت، روی آتشناک را
بی نیاز از ابر و فارغ از نقاب است آفتاب ۹

تا تو از خلوت صبوحی کرده بیرون آمدی
چون چراغ صبحدم در اضطراب است آفتاب ۱۰

مه ز نور عاریت، گه لاغر و گه فربه است
ایمن از تشویش و فارغ ز انقلاب است آفتاب ۱۱

روی گرم از دیده شبنم نمی دارد دریغ
گر چه از گردنکشی گردون جناب است آفتاب ۱۲

نعل ماه نو در آتش ز اشتیاق روی کیست؟
در تمنای که سر گرم شتاب است آفتاب ۱۳

ریزش اهل کرم در پرده صائب خوشترست
بیشتر فصل بهاران در سحاب است آفتاب ۱۴