غزل ۸۷۷ - اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتاب

اوست روشندل که با چندین زبان چون آفتاب
باشدش مهر خموشی بر دهان چون آفتاب ۱

می تواند شهپر توفیق شد ذرات را
هر که گردد در طلب آتش عنان چون آفتاب ۲

خوبی پا در رکاب مه ندارد اعتبار
ای خوش آن حسنی که باشد جاودان چون آفتاب ۳

خاک را زر، سنگ را یاقوت رخشان می کند
هر که قانع شد به یک قرص از جهان چون آفتاب ۴

گنج های بیکران غیب در فرمان اوست
هر که را دادند دست زرفشان چون آفتاب ۵

تا دل گرم که گردد مشرق اقبال او
نور داغ عشق نبود رایگان چون آفتاب ۶

از فروغ خود خجل چون شمع در مهتاب باش
گر به نور خود کنی روشن جهان چون آفتاب ۷

هر که را صائب دل گرمی کرامت کرده اند
بر همه ذرات باشد مهربان چون آفتاب ۸