غزل ۲۶۸۹ - منم غرقه درون جویباری

مَنَم غَرقه درونِ جویباری
نَهانَم می‌خَلَد در آبْ خاری ۱

اگر چه خار را من می‌نَبینَم
نِیَم خالی زِ زَخْم خار، باری ۲

ندانم تا چه خار است اَنْدَرین جوی
که خالی نیست جانْ از خارخاری ۳

تَنَم را بین که صورتگَر زِ سوزَن
بَرو بِنْگاشت هر سویی نِگاری ۴

چو پیراهن بُرون اَفکَندم از سَر
به دریا دَرشُدم، مُرغاب واری ۵

که غُسل آرَم، بُرون آیم به پاکی
به خنده گفت موجِ بَحْر کاری ۶

مِثالِ کاسهٔ چوبین بِگَشتم
بَران آبی که دارد سَهْمِ ناری ۷

نمی دانم که آن ساحلْ کجا شُد؟
که پیدا نیست دریا را کِناری ۸

تو شَمسُ الدّینِ تبریز، اَرْمَلولی
به هر لحظه چه اَفْروزی شَراری؟ ۹