غزل ۹۴۰ - شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاست

شکر این آب و علف ضایع کنان یک دم بجاست
شکر ارباب سخن باقی است تا عالم بجاست ۱

می کند اشک ندامت پاک، دل را از گناه
نیست از دوزخ غمی تا دیده پر نم بجاست ۲

بی کشاکش نیست عیسی گر برآید بر فلک
چشم سوزن می پرد تا رشته مریم بجاست ۳

کعبه حاجت روا را چشم زخمی لازم است
گر رگ تلخی بود با چشمه زمزم، بجاست ۴

نیست بر صاحبدلان دستی هوای نفس را
باد در دست سلیمان است تا خاتم بجاست ۵

نام فانی را اثر بخشد حیات جاودان
تا نیفتاده است جام از دور، نام جم بجاست ۶

لازم شمع است صائب اشک و آه آتشین
تا اثر از زندگانی هست، درد و غم بجاست ۷