غزل ۹۴۶ - کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاست

کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاست
همچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست ۱

شمع بالینش نشد چون صبح خورشید بلند
با لب پرخنده هر کس از سر جان برنخاست ۲

از نوای شور مجنون بود رقص گردباد
رفت تا مجنون، غباری زین بیابان برنخاست ۳

نقد جان را رونمای تیشه فولاد داد
از دل فرهاد این کوه غم آسان برنخاست ۴

پاک طینت از حدیث سرد از جا کی رود؟
آتش یاقوت از تحریک دامان برنخاست ۵

حیرتی دارم که چون از های هوی ناله ام
از شکر خواب عدم چشم شهیدان برنخاست؟ ۶

عمرها در آب چشم خویشتن لنگر فکند
از دل صائب غبار کلفت آسان برنخاست ۷