غزل ۲۶۹۱ - نگفتم دوش ای زین بخاری

نگفتم دوشْ اِی زَیْنِ بُخاری
که نَتْوانی رضا دادن به خواری؟ ۱

دَران جان‌ها که شِکَّر رویَد از حَق
شِکَر باشد زِهر حِسّیْش جاری ۲

اگر صد خُنْبِ سِرکه دَرکَشَد او
نه تَلْخی بینی او را، نی نِزاری ۳

خدایَت چون سَر مَستی نداده ست
حَذَر کُن، تا سَرِ مَستی نَخاری ۴

ازان سَر چون سَرِ جان را شراب است
هَمی نوشَد شرابِ اختیاری ۵

زِ تو خنده هَمی‌پنهان کُند او
که او خَمْری‌‌‌ست و تو مِسکینْ خُماری ۶

چو داد آن خواجه را سِرکه فُروشی
چه شیرین کرد بر وِیْ سوکْواری ۷

گُوارِش خَر، ازان رُخسارِ چون ماه
کَزان یابَند مَردان خوش گُواری ۸

دَرآیَد در تَنِ تو نورِ آن ماه
چُنان کَنْدَر زمین، لُطفِ بهاری ۹

بِبَخشَد مَر تو را هم خِلْعَتِ سَبز
رَهانَد مَر تو را از خاکساری ۱۰

تَصوّرها همه زینْ بویْ برده
بُرونْ روژیده از دلْ چون دُراری ۱۱

تَفَضَّلْ اَیُّهَا السّاقی وَ اَوْفِرْ
وَ لکِنْ لا بِراح مُسْتَعارِ ۱۲

وَ صَبِّحْنا بِخَمْر مُسْتَطاب
فَاِنَّ الْیُمْنَ جَمّا فِی ابْتِکارِ ۱۳

وَ مَسَّیْنا بِخَمْر مِنْ صَبُوح
وَ دُمْ وَ اسْلَمْ اَیا خَیْرَ الْمُداری ۱۴