غزل ۹۹۷ - خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس است

خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس است
بی سرانجامی نگهبان خانه ما را بس است ۱

لشکر بیگانه ای این ملک را در کار نیست
آمد و رفت نفس ویرانه ما را بس است ۲

ابر اگر چون برق، خشک از مزرع ما بگذرد
آبروی خود چو گوهر دانه ما را بس است ۳

نقش در سیماب نتواند گرفتن خویش را
بی قراری بت شکن بتخانه ما را بس است ۴

گنج در ویرانه صائب جمع سازد خویش را
از دو عالم گوشه ای ویرانه ما را بس است ۵