غزل ۱۰۱۹ - در دل هر کس بود درد طلب در منزل است

در دل هر کس بود درد طلب در منزل است
آب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است ۱

مرکب آزاد مردان می شود دنیای پوچ
از سبکروحی خس و خاشاک را کف ساحل است ۲

مردم آزاده دست از تن پرستی شسته اند
در کنار آب، پای سرو دایم در گل است ۳

آتش و پنبه است با هم صحبت سنگین دلان
با گرانان پله میزان گردون مایل است ۴

اهل همت را ز گوهر آنچه باید حفظ کرد
در محیط آفرینش آبروی سایل است ۵

ماه را خورشید عالمتاب می سازد تمام
سالک از نقصان نیندیشد چو مرشد کامل است ۶

نیست تسخیر دل ما کار آتش طلعتان
این سپند شوخ در مجمر برون محفل است ۷

این جواب آن غزل صائب که ملا گفته است
دل ز راه ذوق داند کاین کدامین منزل است ۸