غزل ۱۰۵۱ - جان غافل را سفر در چار دیوار تن است

جان غافل را سفر در چار دیوار تن است
پای خواب آلود را منزل کنار دامن است ۱

واصلان از شورش بحر وجود آسوده اند
ماهیان را موجه دریا دعای جوشن است ۲

وقت عارف را نسازد تیره این ماتم سرا
خانه روشن می کند آیینه تا در گلخن است ۳

برنمی دارند چشم از رخنه دل اهل دید
گرچه از هنگامه رنگین جهان چون گلشن است ۴

گر بود در خانه صد نقش و نگار دلفریب
مرغ زیرک را همان منظور چشم روزن است ۵

راه بسیارست مردم را به قرب حق، ولی
راه نزدیکش دل مردم به دست آوردن است ۶

دشمنان را چرب نرمی می نماید سازگار
در چراغ لاله و گل اشک شبنم روغن است ۷

شعله را خاشاک نتواند ز جولان بازداشت
خون خود را می خورد خاری که در پای من است ۸

ایمن از خواب پریشان حوادث نیستم
چون سبو از دست خود هر چند بالین من است ۹

اهل معنی را به جولانگاه دعوی کار نیست
ورنه میدان سخن امروز صائب از من است ۱۰