غزل ۱۰۵۵ - اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است

اتفاق دوستان با هم دعای جوشن است
سختی از دوران نبیند دانه تا در خرمن است ۱

سازگاری پیشه کن با مردم ناسازگار
تا شود یوسف ترا خاری که در پیراهن است ۲

بینش هر دل درین عالم به قدر داغ اوست
روشنایی خانه تاریک را از روزن است ۳

از دل بی آرزو، داریم بر افلاک ناز
رشته هموار را منت به چشم سوزن است ۴

نیست حاصل جز ندامت، تخم ناافشانده را
خوشه و خرمن نگردد دانه تا در دامن است ۵

زیر گردون نیست آسایش روان خلق را
ریگ تا در شیشه ساعت بود در رفتن است ۶

دست رد بر سینه خواب پریشان می نهد
چون سبو دستی که در میخانه بالین من است ۷

هر که قانع شد به بوی گل، ز گل در پرده ماند
بوی پیراهن حجاب یوسف سیمین تن است ۸

از اشارت می شود آن پیکر سیمین کبود
موج بر آب لطیف اندام، بند آهن است ۹

صافی سر چشمه صائب می کند در جو اثر
هر سر مو چشم بینایی است گر دل روشن است ۱۰