غزل ۱۰۵۷ - از عزیزان دیده پوشیده من روشن است

از عزیزان دیده پوشیده من روشن است
بوی پیراهن کلید خانه چشم من است ۱

خون ما بی طالعان را نیست معراج قبول
ورنه جای مصرع رنگین، بیاض گردن است ۲

دیده بازست از نظاره دنیا حجاب
دیدن این خواب، موقوف نظر پوشیدن است ۳

از شب بخت سیاهم صبح امیدی نزاد
حرف خواب آلودگان است این که شب آبستن است ۴

پستی سقف فلک آه مرا در دل شکست
شمع می دزدد نفس چندان که زیر دامن است ۵

سرمپیچ از داغ، کز اقبال روزافزون عشق
داغ چون پیوسته شد با هم، دعای جوشن است ۶

تا چه بیراهی ز من سر زد، که در دشت جنون
هر سر خاری که بینم تشنه خون من است ۷

می شوند از چرب نرمی دوست صائب دشمنان
بر چراغ من نسیم صبحگاهی روغن است ۸