غزل ۱۰۵۹ - مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است

مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن است
بخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است ۱

باده انگور کافی نیست مخمور مرا
چاره من باغ را بر یکدگر افشردن است ۲

از سبکباری گرانجانان دنیا غافلند
ورنه ذوق باختن بسیار بیش از بردن است ۳

لنگری چون بحر پیدا کن که روشن گوهری
با کمال قدرت از هر موج سیلی خوردن است ۴

خون به خون شستن درین میدان، گل مردانگی است
چاره مردن، به مرگ اختیاری مردن است ۵

غم ندارد راه در دارالامان خامشی
غنچه تصویر فارغ از غم پژمردن است ۶

غیر شغل دلفریب عشق، صائب در جهان
رو به هر کاری که آری آخرش افسردن است ۷