غزل ۱۰۶۰ - در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است

در بیابانی که خارش تشنه خون خوردن است
پای در دامن کشیدن گل به دامن کردن است ۱

رزق ما چون شبنم از رنگین عذاران چمن
با کمال قرب، دندان بر جگر افشردن است ۲

چون صدف دامن گره کردن به دامان گهر
در گریبان دشمن خونخوار را پروردن است ۳

خو به عزلت کن که در بحر پر آشوب جهان
گوشه گیری کشتی خود را به ساحل بردن است ۴

معنی نازک به آسانی نمی آید به دست
پیچ و تاب جوهر هر شمشیر از خون خوردن است ۵

عمر در تمهید اسباب سفر ضایع مکن
توشه ای گر هست راه عشق را، دل خوردن است ۶

نیست راهی از دل و دین باختن نزدیکتر
در قمار عشق هر کس را که میل بردن است ۷

سر به جیب خامشی بردن درین آشوبگاه
از خم چوگان گردون گوی بیرون بردن است ۸

از تأمل پایه معنی به گردون می رسد
سرفرازی نخل را صائب ز پا افشردن است ۹