غزل ۱۰۷۸ - هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من است
می به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است ۱

تا خم می در زمین خانه ام در خاک هست
عشرت روی زمین با گنج قارون از من است ۲

نیست چون عنقا ز من جز نام چیزی در میان
خود پرستش می کند خود را و ممنون از من است ۳

از تلاش قرب ظاهر با خیالش فارغم
لفظ از هر کس که خواهد باش، مضمون از من است ۴

خلوت اندیشه ام چون غنچه لبریز گل است
خار دیوارست هر نقشی که بیرون از من است ۵

باده پر زور در مینا سرایت می کند
این که پیراهن درد هر صبح گردون از من است ۶

اهل معنی می زنند از غیرت من پیچ و تاب
مصرعی را می کند گر سرو موزون از من است ۷

با جنون شهری من برنمی آید کسی
در بیابان این چنین سرگشته مجنون از من است ۸

بوی خون می آید از تیغ زبان بلبلان
ورنه می گفتم که روی باغ گلگون از من است ۹

می زنم نقش دگر بر آب در هر دم زدن
رنگ دریای سخن صائب دگرگون از من است ۱۰