غزل ۱۰۷۹ - نوبهار آیینه طبع سخنساز من است

نوبهار آیینه طبع سخنساز من است
برگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است ۱

ناله مستانه من بیخودی می آورد
هر که از خود می دود بیرون به آواز من است ۲

چون صدف، آبی که دارد گوهر من در گره
همچو سیل نوبهاران خانه پرداز من است ۳

خار صحرای علایق نیست دامنگیر من
گردبادم، ریشه من بال پرواز من است ۴

چون صدف نتوان به تیغ از هم جدا کردن لبم
خون خود را می خورد آن کس که غماز من است ۵

از نظر بازی شود روشن دل تاریک من
روزن غمخانه من دیده باز من است ۶

از نگاهی می توان صائب مرا تسخیر کرد
هر که را مژگان گیرایی است شهباز من است ۷