غزل ۲۷۰۴ - برون کن سر، که جان سرخوشانی

بُرون کُن سَر، که جانِ سَرخوشانی
فُروکُن سَر زِ بامِ‌ بی‌نشانی ۱

به هر دَمْ رَخْتِ مُشتاقانِ خود را
بدان سو کَش، که بس خوش می‌کَشانی ۲

که عاشق هَمچو سیل و تو چو بَحْری
که عاشقْ چون قُراضَه‌سْت و تو کانی ۳

سَقَط‌‌هایِ چو شِکَّر باز می‌گوی
که تو از لَعْل‌ها دُر می‌فَشانی ۴

زِهی آرامگاهِ جُمله جان‌ها
عَجَب افتاد حُسن و مِهْربانی ۵

زِ خوبی رویِ مَهْ را خیره کردی
به رَحْمَت خود چُنان‌‌تَر از چُنانی ۶

به هر تیری هزار آهو بگیری
زِهی شیری که بَسْ سَخته کَمانی ۷

به هر بَحْری که تازی هَمچو موسی
شِکافَد بَحْر تا در وِیْ بِرانی ۸

همه جان در شِکَر دارند از وَصل
که هر یک گفتِ ما را نیست ثانی ۹

به کوهِ طورِ تو بسیار موسی
زِ غَیرت گفته نی، نی، لَنْ تَرانی ۱۰

زِ شَمسُ الدّین بِپُرس اسرارِ لَنْ را
که تبریز است دریایِ مَعانی ۱۱