غزل ۱۰۸۳ - خاکساری تا دلیل جان آگاه من است

خاکساری تا دلیل جان آگاه من است
می کند هموار هر چاهی که در راه من است ۱

مشت بر خارا زدن، بازوی خود رنجاندن است
می کند با خویش بد هر کس که بدخواه من است ۲

انتقام از دشمن عاجز به نیکی می کشم
می کنم سرسبز خاری را که در راه من است ۳

خصم می پیچد به خویش از بردباری های من
این خروش سیل از دیوار کوتاه من است ۴

بلبل از غیرت به خون من گواهی می دهد
ورنه هر برگی درین گلشن هواخواه من است ۵

دشت مجنون آهنین پایی ندارد همچو من
دود از هر جا که برخیزد قدمتگاه من است ۶

این جواب آن غزل صائب که می گوید کلیم
هر چه جانکاه است در این راه، دلخواه من است ۷