غزل ۱۱۰۰ - کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست

کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوست
پله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست ۱

گر چه شکر خنده اش در پرده شرم و حیاست
در دل دریای تلخ آب گهر شیرین ازوست ۲

با دل مجروح ما حاشا که کوتاهی کند
آن که خون در ناف آهوی ختا مشکین ازوست ۳

تا چه خواهد کرد یارب با دل بی تاب ما
برق جولانی که کوه طور بی تمکین ازوست ۴

نیست غافل آفتاب از حال دورافتادگان
ذره را شمع تجلی بر سر بالین ازوست ۵

دامن پاکی که خونم را نمی گیرد به خود
دستها چون پنجه مرجان به خون رنگین ازوست ۶

در حریمش دولت بیدار، خواب آلوده ای است
آن که خواب غفلت ما این چنین سنگین ازوست ۷

آن که می دارد زبان گندمین از ما دریغ
تخم انجم، خرمن مه، خوشه پروین ازوست ۸

آتشین رویی که شمع محفل ما گشته است
خار مژگان مهر عالمتاب را زرین ازوست ۹

نیست صائب غیر کوه غم، که بادا پایدار
آن که گاهی این دل بی تاب را تسکین ازوست ۱۰