غزل ۱۱۰۱ - تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است

تا ز رخ زلف آن بهشتی روی دور انداخته است
دست رضوان پرده بر رخسار حور انداخته است ۱

پنجه مومین حریف پنجه خورشید نیست
عقل بیجا پنجه با عشق غیور انداخته است ۲

می برد خواهی نخواهی دل ز دست مردمان
کار خود را آن کمان ابرو به زور انداخته است ۳

ساعد او بارها در معرض عرض صفا
رعشه غیرت بر اندام بلور انداخته است ۴

در حریم عشق، خواهش ناامیدی بردهد
زان تجلی پرتو خود را به طور انداخته است ۵

راه نزدیک است اگر بر گرد دل گردد کسی
دوربینی ها مرا از کعبه دور انداخته است ۶

ابر تر دامن چه باشد، کز حجاب اشک من
خویش را طوفان مکرر در تنور انداخته است ۷

تیره بختی های ما از پستی اقبال نیست
از بلندی شمع ما پرتو به دور انداخته است ۸

نه همین در شهر اصفاهان قیامت می کند
فکر صائب در همه آفاق شور انداخته است ۹