غزل ۱۱۰۷ - هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است

هر که بست از گفتگو لب جنت دربسته است
می زند جوش بهاران غنچه تا سر بسته است ۱

بی سخن روشندلان بهتر به مضمون می رسند
نامه وا کرده اینجا نامه سربسته است ۲

عندلیب خوش نوایی را دهن پر زر نکرد
غنچه از بهر چه یارب در گره زر بسته است؟ ۳

پرده عصمت بود زندان حسن شوخ چشم
شمع در فانوس چون پروانه پر بسته است ۴

کوه را موج حوادث در فلاخن می نهد
این صدف از ساده لوحی دل به گوهر بسته است ۵

حسن عالمسوز را پروای آه سرد نیست
بارها این شمع ره بر باد صرصر بسته است ۶

آن که بی شیرازه دارد کهنه اوراق مرا
بارها شیرازه دیوان محشر بسته است ۷

سبزه خط زان لب جانبخش دل را مانع است
خضر آب زندگی را بر سکندر بسته است ۸

دولت دنیا سبک جولانتر از بال هماست
ساده لوح آن کس که دل بر تخت و افسر بسته است ۹

آن که ابروی هلال عید را طاق آفرید
طاق ابروی ترا بسیار بهتر بسته است ۱۰

نیست صائب در پر پرواز کوتاهی مرا
دور باش باغبان مرغ مرا پر بسته است ۱۱