غزل ۱۱۲۰ - در بهاران بزم عیش میکشان آماده است

در بهاران بزم عیش میکشان آماده است
جوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است ۱

می زند موج قیامت گلشن از الوان حسن
هم لب جو نوخط و هم روی گلها ساده است ۲

گل ز مستی بوسه بر منقار بلبل می زند
سرو در آغوش طوق قمریان افتاده است ۳

هر طرف گوش افکنی آواز بلبل می رسد
رو به هر جانب کنی رخسار گل آماده است ۴

هیچ خار تنگدستی بی برات عیش نیست
از شکوفه دفتر احسان چمن بگشاده است ۵

غنچه را مینا ز زور باده بر سنگ آمده است
از سیه مستی ز دست لاله جام افتاده است ۶

قمریان را گر چه طوق بندگی بر گردن است
سرو با آزادگی چون بندگان افتاده است ۷

غنچه چون عیسی به گفتار آماده است از مهد شاخ
گل چو مریم مهر خاموشی به لب بنهاده است ۸

صائب از گلشن مرو بیرون که در فصل بهار
هر چه می خواهی ز اسباب نشاط آماده است ۹