غزل ۱۱۲۳ - سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده است
گل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است ۱

نه لباس تندرستی، نه امید پختگی
میوه خامم به سنگ از شاخسار افتاده است ۲

در چنین وقتی که شاخ خشک ما در آتش است
حله رحمت ز دوش نوبهار افتاده است ۳

ناامیدی می کند خون گریه بر احوال من
کشت امیدم ز چشم نوبهار افتاده است ۴

هرگز از من چون کمان بر دست کس زوری نرفت
این کشاکش در رگ جانم چه کار افتاده است؟ ۵

(آفتاب نشأه تا از مشرق مغزم دمید
کوکب عقلم ز اوج اعتبار افتاده است) ۶

شکر گردون ستمگر می کند هر صبح و شام
کار صائب تا به اهل روزگار افتاده است ۷