غزل ۱۱۴۹ - شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است

شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده است
برگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است ۱

دست از دامان دلهای پریشان برمدار
رو به دریا می رود ابری که بی باران شده است ۲

می تراود از در و دیوار او نقش مراد
خانه هر کس که چون آیینه بی دربان شده است ۳

روزگار غفلت ما می رود چون برق و باد
کشتی ما از گرانباری سبک جولان شده است ۴

می کشد در جسم، جان از پاکدامانی عذاب
مصر بر یوسف ز عصمت تنگ چون زندان شده است ۵

سیل بی زحمت به دریا می برد خاشاک را
با خرام او، برون رفتن ز خود آسان شده است ۶

با ضعیفان پنجه کردن نیست کار سرکشان
آتش از خاشاک ما بسیار رو گردان شده است ۷

نیست زر در آستین غنچه و دامان گل
تا کدامین سرو در گلزار دست افشان شده است ۸

از رگ تلخی، میان باده بی زنار نیست
در زمان چشم او عالم فرنگستان شده است ۹

می خورد تیر حوادث را به جای نیشکر
هر که صائب بر سر خوان فلک مهمان شده است ۱۰