غزل ۱۱۵۰ - از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است

از شکوه عشق، میدان تنگ بر هامون شده است
دامن صحرا ز یک دیوانه پر مجنون شده است ۱

می کنم چون موج در آغوش دریا پا دراز
تا عنان اختیار از دست من بیرون شده است ۲

سرکشی از بس که زین وحشی نگاهان دیده ام
باورم ناید که آهو رام با مجنون شده است ۳

شانه شمشاد را دست نگارین می کند
بس که در زلف گرهگیر تو دلها خون شده است ۴

نیست در روی زمین از بی غمی آثار درد
چهره زرین نهان در خاک چون قارون شده است ۵

ز انقطاع فیض، کوتاه است ایام خزان
دولت فصل بهار از فیض روز افزون شده است ۶

جلوه همکار می بندد زبان لاف را
در زمان قامت او سرو ناموزون شده است ۷

همچو داغ لاله چسبیده است صائب بر جگر
آه ما از بس که نومید از در گردون شده است ۸