غزل ۱۱۶۴ - من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است

من نمی گویم ز گلزارت کسی گل چیده است
رنگ آن سیب زنخدان اندکی گردیده است ۱

شمع خامش، شیشه خالی، جام عشرت سرنگون
عرصه بزم تو، میدان شبیخون دیده است ۲

چشمه سوزن محیط بحر نتواند شدن
در دل تنگم شکوه عشق چون گنجیده است؟ ۳

نیست شیرین استخوان ما چو گوهر بی سبب
قطره ما سالها تلخی ز دریا دیده است ۴

حسن هر خاری درین گلزار بر جای خودست
چون ز مژگان مو به چشم افتد بلای دیده است ۵

مگذر از چشم تر ما این چنین دامن کشان
شبنم ما پنجه خورشید را تابیده است ۶

کلک صائب تا رقم پرداز شد، دست صبا
داستان زلف را بر یکدگر پیچیده است ۷