غزل ۱۱۷۶ - رفتن گلزار کار مردم بیکاره است

رفتن گلزار کار مردم بیکاره است
برگ عیش دردمندان از دل صد پاره است ۱

با دل روشن ز اسباب تنعم فارغم
بستر و بالین من چون لعل، سنگ خاره است ۲

از دل عاشق مجو آرام در زندان تن
این شرر در سنگ از بی طاقتی آواره است ۳

ناز و نعمت حرص را بال و پر خواهش شود
چهره سیراب، افزون تشنه نظاره است ۴

می دواند آدمی را حرص بر گرد جهان
ورنه گندم سینه چاک از بهر روزی خواره است ۵

از دل بی آرزو کوه گران لنگر شدیم
خواب طفلان باعث آسایش گهواره است ۶

حرص هر کس را که صائب نعل در آتش گذاشت
همچو قارون گر بود زیر زمین، آواره است ۷