غزل ۱۱۹۶ - عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است

عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی است
عهد گل در زود رفتن با وفای او یکی است ۱

گر چه در هر گوشه صد قربانی لب تشنه هست
آن که زمزم سرزند از زیر پای او یکی است ۲

هر که را بر دست نقاش است چشم دوربین
رتبه بال و پر طاوس و پای او یکی است ۳

مرکز بر گرد سر گردیدن عالم شده است
کعبه قانع که در سالی قبای او یکی است ۴

در حلاوتخانه وحدت دویی را بار نیست
قند شیرین کار و زهر جانگزای او یکی است ۵

هر که چون صائب کند قطع طمع از روزگار
در مذاقش لطف گردون و جفای او یکی است ۶